Inauguracja Kina „Poza Ciszą i Ciemnością”

Czytając prawie rok temu artykuł o wydarzeniach w Białymstoku, nie spodziewałam się, że moje marzenie o zrealizowaniu takiej imprezy w Warszawie się spełni. Udało się! Sukces Inauguracji Kina „Poza Ciszą i Ciemnością” przeszedł moje, nasze w fundacji, najśmielsze oczekiwania.

7 października 2008 roku Fundacja Dzieciom „Zdążyć z Pomocą” uruchomiła swój nowy projekt – Kino „Poza Ciszą i Ciemnością”. Inauguracja Kina dla osób niewidomych, niesłyszących oraz wszystkich osób zainteresowanych tą inicjatywą odbyła się w Kinie Muranów.

W części oficjalnej, którą poprowadziła ambasador projektu Grażyna Wolszczak, głos zabierali partnerzy oraz przyjaciele, bez których realizacja tego zadania byłaby niemożliwa. Każda z tych osób była zgodna, że takie pokazy powinny wejść na stałe do kalendarza wydarzeń kulturalnych Warszawy. Część artystyczną uświetnił występ wyjątkowo utalentowanej sopranistki Ewy Lewandowskiej, której akompaniował Michał Goławski.

Po części oficjalnej nastąpił moment, na który wszyscy czekali – prezentacja filmu „Ogród Luizy” w reż. Macieja Wojtyszki. Po raz pierwszy w stolicy film mogli zobaczyć i usłyszeć nie tylko widzowie pełnosprawni, ale przede wszystkim niewidomi oraz niesłyszący. Do filmu dla osób niewidomych została dołączona audiodeskrypcja, którą napisał i przeczytał aktor i lektor Stefan Knothe. Napisy dla niesłyszących zostały przygotowane przez Urszulę Butkiewicz. Pracę nad skryptami zarówno dla osób z dysfunkcją słuchu, jak i wzroku koordynowały: Izabela KÜnstler oraz Małgorzata Zawadzka z Redakcji Napisów dla Niesłyszących, Ośrodka Mediów Interaktywnych TVP.

Coś, co do tej pory wydawało się abstrakcją – niewidomi w kinie, niesłyszący mający szansę poznać polską kinematografię – stało się możliwe.

Odsłuchanie audiodeskrypcji możliwe było dzięki zestawom symultanicznym, tj. odbiornikom, za pomocą których do uszu osób niewidomych oraz osób chcących zrozumieć ograniczenia wynikające z braku zmysłu wzroku, docierał opis słowny wydarzeń pomiędzy dialogami.

Na dodatkowej planszy umieszczonej poniżej ekranu głównego dla osób niesłyszących zostały wyświetlone specjalne napisy, których zwykle brak w polskich filmach.

Gdy wchodziłam co jakiś czas na salę podczas seansu i słyszałam śmiech publiczności, czułam ogromne wzruszenie i radość z faktu, że dzięki naszej pracy kino stało się dostępne dla wszystkich, bez względu na niepełnosprawność.

Najbardziej poruszające były oklaski po zakończeniu pokazu. Był to dla każdego z nas dowód wdzięczności widzów.

Jednak to, co miało miejsce, przeszło nasze najśmielsze oczekiwania. Ciepłe słowa, łzy wzruszenia, podziękowania za to, że daliśmy osobom niewidomym i niesłyszącym coś, na co czekali latami, jakie usłyszeliśmy po seansie, sprawiły że byliśmy dumni, że podjęliśmy się tego wyzwania.

Dziękujemy wszystkim, którzy przybyli – osobom niewidomym, niesłyszącym, przewodnikom i wszystkim osobom, które z zainteresowaniem wyczekiwały projektu.

Dziękujemy za objęcie patronatem honorowym, merytorycznym oraz medialnym projektu, za współpracę przy nim oraz za finansowe wsparcie, bez którego nasza inicjatywa nie byłaby możliwa.

zaproszenie